Γιατί δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε μια πραγματικότητα που μας πληγώνει, ιδιαίτερα όταν έχουμε επενδύσει συναισθηματικά σε μια σχέση;

Μερικές φορές δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε ότι κάτι δεν λειτουργεί, επειδή η αποδοχή του μάς φέρνει αντιμέτωπους με τον πόνο, την αβεβαιότητα ή το ενδεχόμενο ότι όσα προσφέραμε δεν θα έχουν την έκβαση που επιθυμούσαμε.

Όταν επενδύουμε σε μια σχέση, γιατί δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε ότι δεν λειτουργεί;

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για τους οποίους μπορεί να παραμένουμε σε μια σχέση που μας απογοητεύει ή να δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε ότι έχει αλλάξει.

• Έχουμε επενδύσει χρόνο, συναίσθημα και προσπάθεια. Όσο περισσότερο έχουμε επενδύσει σε μια σχέση, τόσο δυσκολότερο μπορεί να μας φαίνεται να αποδεχτούμε ότι δεν εξελίσσεται όπως περιμέναμε. Μπορεί να αναλογιζόμαστε όσα προσφέραμε και όσα θυσιάσαμε, ελπίζοντας ότι τελικά η κατάσταση θα αλλάξει.
• Έχουμε δεθεί συναισθηματικά. Όταν ένας άνθρωπος αποτελεί σημαντική πηγή οικειότητας, ασφάλειας ή συντροφικότητας, η πιθανότητα να τον χάσουμε μπορεί να ενεργοποιήσει έντονο φόβο αποχωρισμού.
• Ελπίζουμε ότι ο άλλος θα αλλάξει. Μπορεί να εστιάζουμε στις δυνατότητες της σχέσης και σε όσα θα μπορούσαν να συμβούν, αντί να εξετάζουμε με σαφήνεια την πραγματικότητα όπως είναι σήμερα.
• Φοβόμαστε τη μοναξιά και την αβεβαιότητα. Ακόμη και μια σχέση που μας δυσκολεύει μπορεί να μοιάζει πιο οικεία από την προοπτική μιας ζωής χωρίς αυτήν.
• Δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε ότι η επιθυμία μας δεν αρκεί. Μπορεί να νοιαζόμαστε για έναν άνθρωπο και να θέλουμε να προσπαθήσουμε, όμως η εξέλιξη μιας σχέσης προϋποθέτει τη συμμετοχή και των δύο.

Το ότι έχουμε επενδύσει πολλά δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να συνεχίσουμε να επενδύουμε επ’ αόριστον. Το παρελθόν μιας σχέσης δεν μπορεί από μόνο του να εγγυηθεί το μέλλον της.

Όταν δυσκολευόμαστε να δούμε μια σχέση όπως πραγματικά είναι…

Όσο περισσότερο έχουμε επενδύσει σε μια σχέση, τόσο πιο πολύ αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε ότι δεν μας προσφέρει πλέον όσα χρειαζόμαστε. Ίσως εστιάζουμε στις όμορφες στιγμές, στις υποσχέσεις ή σε αυτό που πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να γίνει, παραμερίζοντας όσα συμβαίνουν στην πραγματικότητα.

Αυτή η δυσκολία δεν σημαίνει ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει. Μπορεί να αναγνωρίζουμε ότι κάτι μας πληγώνει, αλλά να μην είμαστε ακόμη έτοιμοι να αποδεχτούμε τις συνέπειες αυτής της αναγνώρισης.

Όταν μια σχέση μάς προκαλεί έντονη συναισθηματική δυσφορία, η προσωρινή απομάκρυνση από τις σκέψεις μας, η αναζήτηση υποστήριξης ή το να πάρουμε χρόνο πριν αποφασίσουμε μπορούν να μας βοηθήσουν να διαχειριστούμε την ένταση.

Δεν χρειάζεται να πάρουμε μια σημαντική απόφαση τη στιγμή που είμαστε περισσότερο πληγωμένοι. Μπορούμε να δώσουμε στον εαυτό μας χρόνο για να κατανοήσει τι αισθάνεται και τι πραγματικά χρειάζεται.

Η δυσκολία αρχίζει όταν ο χρόνος που χρειαζόμαστε για να επεξεργαστούμε την κατάσταση μετατρέπεται σε διαρκή αναβολή.

Μπορεί να συνεχίζουμε να δικαιολογούμε συμπεριφορές που μας πληγώνουν, να περιμένουμε μια αλλαγή χωρίς ουσιαστικές ενδείξεις ότι θα συμβεί ή να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στις ίδιες σκέψεις, αναζητώντας μια εξήγηση που θα μας ανακουφίσει.

Τι μπορούμε να αναρωτηθούμε;

• Μένω σε αυτή τη σχέση επειδή εξακολουθεί να μου προσφέρει όσα χρειάζομαι ή επειδή φοβάμαι να χάσω όσα έχω επενδύσει;
• Αξιολογώ τη σχέση με βάση αυτό που είναι σήμερα ή κυρίως με βάση αυτό που ελπίζω να γίνει;
• Οι προσπάθειες για αλλαγή είναι αμοιβαίες ή στηρίζονται κυρίως στις δικές μου προσδοκίες;
• Αν δεν φοβόμουν τόσο την απώλεια, τι θα αναγνώριζα διαφορετικά για αυτή τη σχέση;

Ίσως το πιο δύσκολο σημείο δεν είναι να αποδεχτούμε ότι μια σχέση δεν εξελίχθηκε όπως θέλαμε, αλλά να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να πενθήσει αυτό που ελπίζαμε ότι θα γίνει.

Το να αναγνωρίσουμε ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως θα θέλαμε δεν είναι αδυναμία. Είναι ένα πρώτο βήμα προς την αλλαγή.

Μπορεί να φοβόμαστε όσα θα ανακαλύψουμε, να δυσκολευόμαστε να αποχωριστούμε όσα έχουμε συνηθίσει ή να χρειαζόμαστε χρόνο για να αποδεχτούμε μια πραγματικότητα διαφορετική από εκείνη που είχαμε φανταστεί.

Μπορούμε, όμως, να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες μας διαφορετικά. Αυτό προϋποθέτει να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά μας, να εξετάζουμε τις σκέψεις μας με μεγαλύτερη ευελιξία και να επιλέγουμε μικρά, ουσιαστικά βήματα προς όσα έχουν πραγματική αξία για εμάς.

Είναι σημαντικό να μην αφήνουμε τον φόβο να καθορίζει όλες τις επιλογές μας.

Η αλλαγή δεν απαιτεί να ελέγχουμε τα πάντα γύρω μας.

Απαιτεί να αναγνωρίζουμε όσα συμβαίνουν, να αποδεχόμαστε ότι ορισμένες καταστάσεις δεν μπορούν να αλλάξουν και να επιλέγουμε πώς θέλουμε να ανταποκριθούμε σε αυτές.

Ίσως δεν μπορούμε πάντα να αλλάξουμε αυτό που συμβαίνει. Μπορούμε, όμως, να μάθουμε να το αντιμετωπίζουμε διαφορετικά. Και πολλές φορές, αυτό είναι το πρώτο βήμα για να αλλάξει και η πορεία μας.

Αξίζει να θυμόμαστε ότι το γεγονός πως πονάμε σήμερα δεν σημαίνει ότι θα πονάμε πάντα με την ίδια ένταση.

Η επούλωση δεν απαιτεί να ξεχάσουμε όσα ζήσαμε ούτε να πάψουμε αμέσως να αγαπάμε.

Μπορεί να αρχίσει με μικρά βήματα: να φροντίζουμε τον εαυτό μας, να μοιραζόμαστε όσα νιώθουμε με ανθρώπους που εμπιστευόμαστε και να ξαναδίνουμε χώρο σε όσα έχουν νόημα για εμάς.

Μια σχέση μπορεί να αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μας, χωρίς να καθορίζει ολόκληρη την ιστορία μας. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε σήμερα πώς θα είναι η ζωή μας αύριο. Αρκεί να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κάνει ένα μικρό βήμα προς αυτήν.